***

როგორ არაფერი შეცვლილა ირგვლივ.
როგორ შეიცვალნენ ჩემი ნაწერები.

რა სჭირდებათ დღეს ადამიანებს?

მე ფეხით სიარული მჭირდება,
რაც შეიძლება ბევრი,
რაც შეიძლება შორ მანძილზე.

მივდიოდი გუშინ
და ვფიქრობდი,
როგორ მღეროდა საშა ბაშლაჩოვი
სამ მანეთად
ვიღაცების კომუნალურ ბინებში
თავის გენიალურ სიმღერებს
და საერთო დერეფანთან,
საერთო სამზარეულოსთან,
საერთო ტუალეტთან ერთად,
როგორ საერთოს ხდიდა თავის თავსაც ამ ადამიანებისთვის.

ვფიქრობდი,
როგორ იდგა ასეთი საღამოების შემდეგ
ტელეფონის ჯიხურთან
საათობით
და არ იცოდა,
ვისთვის დაერეკა,
რომ ელემენტარულად
ღამის გასათევი ჰქონოდა,
დროებითი უვარსკვლავებო ჭერი.

ვფიქრობდი,
როგორ გამოწოვეს,
როგორ შეირგეს მისი ენერგია
და უკევ გამოფიტულს,
როცა აღარ შეეძლო,
როცა აღარ უნდოდა,
როგორ აიძულებდა ცხოვრება
მაინც ემღერა,
რომ გადარჩენილიყო,
რომ უბრალოდ ფიზიკურად გადარჩენილიყო.

ვფიქრობდი,
როგორ არავინ გამოჩნდა
ამდენ კეთილისმსურველში,
ვინც იმ რვასართულიანის ფანჯარას აჭედავდა,
ერთხელაც
მარტო დარჩენილმა რომ გამოაღო
და გაფრინდა.

რა სჭირდებათ დღეს ადამიანებს,
ან სჭირდებათ კი საერთოდ რამე?

ალბათ
ოფიციალური კულტურა,
სხვადასხვა ჟურნალ-გაზეთებში დაბეჭდილი ერთი და იგივე ავტორები,
ფუნქციონერი პოეტების მეათე თუ ოცდამეათე კრებულები,
ასეთი მწერლების დაკმაყოფილებისთვის
ორგანიზებული ლიტერატურული ღონისძიებები.

მოგიტყანთ
სატელევიზიო სტუდიების პროჟექტორებით განათებული სული.

რა სჭირდებათ დღეს ადამიანებს?

მე მჭირდება სიჩუმე,
მე მჭირდება სრული სიჩუმე.

მჭირდება,
რომ არავინ მკითხოს:
“ახლები გაქვს რამე,
წერ?”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s